Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Co wyrosło ...




co wyrosło na polach przodków
gdzie łany kłaniały się nisko
na łąkach dymiły ogniska
a w sierpniu kłuło stopy rżysko

dziś w miejscu chatynek ubogich
gdzie miłość i chleb nasz powszedni
wyrosły budowle na pokaz
lecz duszy w tych murach nie ma

klucz nawet nie łączy już ludzi
swe miejsce ma każdy i życie
los innych nikogo nie wzrusza
to ważne by żyć w dobrobycie

zadbajmy o ziarno szlachetne
na polach niech chwasty nie rosną
na niwach zasiejmy uczucia
wykiełkują na pewno wiosną

autor

Redka

Dodano: 2011-12-01 15:20:58
Ten wiersz przeczytano 416 razy
Oddanych głosów: 12
Rodzaj Rymowany Klimat Melancholijny Tematyka Społeczeństwo
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (11)

yamCito yamCito

jasne ,,,jak się teraz zasieje to na wiosnę na pewno
wykiełkują...szczególnie te "odkrycia przykryte"
wyrosną pod kołdrą (wyjaśniam tu przy okazji swoje
wierszowane skojarzenia )

Isana Isana

A ja mam taką chatkę w zielonej dolinie i pola
porośnięte złotym zbożem, tam cudownie czas płynie i
kwiaty radości rosną na ugorze. Wiersz budzi
wyobraźnię i tęsknotę. Pozdrawiam :)

kazap kazap

smutek i melancholia przenika z twoich wersów -
zadbajmy o to zasiane ziarno

grażyna-elżbieta grażyna-elżbieta

W bloku trudniej o dobre relacje sąsiedzkie ale...
Witajmy ludzi uśmiechem i radosnym słowem. Uśmiech
jest najprostszym sposobem trafienia do serca drugiego
człowieka. Wiersz wzbudza do refleksji. Cieplutko
pozdrawiam +

Kryha Kryha

kiedyś była większa więź bo ludzie potrzebowali ludzi,
sami sobie często nie dawali rady. Teraz jesteśmy
właściwie niezależni od sąsiadów, mamy samochody,
telefony, nie potrzebujemy pożyczać chleba to i więzi
się rozprzęgły. Gdyby nie daj Boże przyszła bieda,
naród się zintegruje, albo zginie, ale chyba jeszcze
nie zatraciliśmy instynktu.
Ale powspominać trzeba, bo to nasza e życie,a młodzi
będą wspominać stare komputery, telefony cegły, dla
nich to będzie pachnieć sentymentem.

najdusia najdusia

Dobry, prawdziwy przekaz wiersza. Odeszły chaty, ale
miłość i szacunek do drugiego człowieka został
zniszczony. W blokach ludzie żyją jak ptaki w
dziuplach, mijają się latami nie znając się - każdy
mysli tylko o sobie.
Miło pozdrawiam.

karat karat

W tych chatach kwitło życie, co trudno zauważyć w
obszernych komnatach pałaców! Pozdrawiam!

ewciaw1963 ewciaw1963

Bardzo smutny,refleksyjny wiersz...To prawda,że w tych
budowlach na pokaz,zbyt mało jest serca i współczucia
dla drugiego człowieka...Pozdrawiam serdecznie...

DoroteK DoroteK

hmmm... faktycznie, na dawnych polach i miejscach
małych chatynek mamy teraz wielkie bloki, ale są w
nich dusze, tyle, że często zagubione...

Henio Henio

Witaj - bardzo ciekawa treść wiersza i daje łatwo
zrozumieć jak coraz lepiej żyjemy. Tam gdzie rosły
zboża i zbierane były plony wysokiej jakości - dzisiaj
stoją budowle na pokaz, ani śladu rżyska ani śladu
kartofliska, oj bieda zapuka jeszcze do drzwi...często
będziemy wspominać te złote łany zbóż i zapach
koszonego zboża...żeby chociaż tą resztę dobrze
zagospodarować, ale to mała nadzieja. Dobra intencja
wiersza...pozdrawiam

gwiazdanocy gwiazdanocy

Przeczytałam jednym tchem:)Piękny i prawdziwy
wiersz.Refleksyjny bardzo.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

anna


więcej »