Poezja nuklearnego chaosu
Sztucznie uparta, nie-naturalnie dumna
twierdza moja i zguba, poezja jazgotu.
Artyzm śmiertelnych fal uderzeniowych.
Bez ładu i składu piaskownica słów,
gdzie miękki piach wciąga głębiej
dusząc.
Suche bagna jeszcze jednej szalonej
egzystencji -
pozostałość po przegranym dzieciństwie.
Myśli które zawsze się kończą -
nadchodząc tragicznym iloczynem,
trucizną mojego i twojego spokoju.
Poezja przeklęta w swoim zarodku,
wiecznie skazana -
forma dwustronna, podwójna linia.
Dla mnie jadem,
być może dla ciebie antidotum.
Wężowe sploty.
Komentarze (0)
Jeszcze nie skomentowano tego wiersza.