Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Przejrzała


Oswajać się co dzień ze śmiercią,
to poznawać jedyny pewnik tu:
grunt życia, glebę.
Słoneczniki, marchewki, cebulki
kwiatuszki na suszenie,
żeby zimą układać bukiety, martwe
martwe natury.
Jestem już starszym człowiekiem,
dopasowałam się, tłem jestem.

Poza tym, dla lepszego efektu,
ukrywam niedobór tożsamości
pod kocem elektrycznym, nocami,
wyobrażając sobie nieistnienie
swoje własne.

Jakoś się ciągle rozwijam, prawdopodobnie.
Zmieniam zdania na coraz to okrąglejsze,
leje po bombach słów. Ale wciąż wiecznie
zalewa mnie promieniowanie rzeczywistości,
mielenie komunałami. Ludzkie uwięzienie.
Staram się zachować cierpliwość, nie oddać,
choć skóra cierpnie.

Chcąc nie chcąc, tak, dopasowuję się.
Do tej upadłości ziemskiej.
Ja nie jestem który jestem,
ale wciąż w drodze do siebie samej
pielgrzymuję myślowo. Żeby tylko nie dać się
upodlić fizjologii, przedwcześnie skreślić.

Czekam na wejście do wiecznego ogródka,
albo po prostu odejście. Na wniebowzięcie
nie liczę, może na spopielenie duszy,
rozwianie w pył gwiazd, na ocalenie
od wieczności. Nawet nie bezbolesne.

autor

kasia_o

Dodano: 2020-11-25 18:16:22
Ten wiersz przeczytano 223 razy
Oddanych głosów: 11
Rodzaj Nieregularny Klimat Refleksyjny Tematyka Śmierć
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (10)

PabloX PabloX

Trzeba poznawać siebie, niezależnie od wieku.
Przemijanie jest nieodłącznym elementem życia. Ciało
zanika i obraca się pył... Ten wiersz, skłania do
wielu głębokich refleksji...
Pozdrawiam
Paweł

Sławomir.Sad Sławomir.Sad

Przeczytałem z przyjemnością, pomimo smutnego tematu.
U mnie również wiersz o śmierci. Zapraszam.

Wiktor Bulski Wiktor Bulski

Nieprzypadkiem przeczytałem wszystkie Twoje wiersze.
Nie ma ich dużo, ale są głębokie i znakomite. -
Pozdrawiam:)

Sotek Sotek

Skłaniasz czytelnika do głębokiej refleksji nad istotą
przemijania,które niestety jest nieuniknione.

Annna2 Annna2

Leje po bombach słów.
I pogodzenie się z życiem.
Piękny wiersz, na pomyślenie.

sisy89 sisy89

Bardzo wymowna refleksja.
Często czujemy się jak tło ake rzeczywiście z biegiem
czasu możemy mniej i coraz bardziej czekamy na to co
nieuniknione, jednocześnie z pewną obawą. To, co w
życiu nie zależy od nas trzeba przyjąć że spokojem.
Świetny tekst!
Pozdrawiam serdecznie :)

JoViSkA JoViSkA

Bardzo dosadne przedstawienie pogodzenia się z
nieuniknionym...
"Jestem już starszym człowiekiem,
dopasowałam się, tłem jestem" te słowa mną wstrząsnęły
ponieważ wszyscy się dopasowujemy i to jest takie
smutne...
Pozdrawiam serdecznie

jote jote

Bardzo, bardzo wymowny wiersz.Ciało starszej osoby
"znika" zacierając urodę, ale nasza wrażliwość nadal
odczuwa. Czytam z wielką przyjemnością.
Pozdrawiam

anna anna

Bardzo ciekawa refleksja.
"ja nie jestem który jestem,
ale wciąż w drodze do siebie samej- to ważne by
poznawać siebie.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

anna


więcej »