Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Przygarbione życie

Piął się do góry ku słońcu
żyjąc z ciepła i fotosyntezy,
korzenie wpuszczając głęboko
z siłami natury się mierzył.

Dumą był swego gatunku
epoki przeżył, stulecia,
czas wzrostu, potęgi i chwały
jak mgnienie mu przeleciał.

Rozsiewał wszędzie nasiona
w tym cała przeżycia siła,
z pnia i potężnej korony
duma i moc z niego biła.

Dąb rozłożysty kiedyś
wiekiem umęczony, stary,
zmierzwiona liści szata
suche sterczące konary.

Łysieje z zieleni coraz wiącej
tu i tam konar odłamany,
od burz i błyskawic na pniu
głębokie zobaczysz rany.

Jak starzec przygarbiony stoi
burzami umęczony życia,
gdzie sił witalnych brakuje
perspektyw i chęci do przeżycia.

autor

Gregcem

Dodano: 2013-06-23 07:38:26
Ten wiersz przeczytano 948 razy
Oddanych głosów: 15
Rodzaj Rymowany Klimat Melancholijny Tematyka Przyroda
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (14)

kazap kazap

refleksja i symbolika w Twoim wiersze
zmusza do zatrzymania sie i zadumy
jestem pełen uznania
mady i wyrazisty przekaz

amnezja amnezja

Dąb, symbol siły, a jednak ułomny czasowi, jak
człowiek.
Pozdrawiam
:)

Czatinka Czatinka

I chociaż stary to nie traci wiary :)

Roklin Roklin

Bardzo ciekawy, oryginalny, niesamowity, piękny
wiersz. Ogromnie mi się podoba. Natura jest
nieodgadniona, a nawet na najsilniejszego przychodzi
kres. Ujmujące, wzruszające. Pozdrawiam :)

karat karat

Smutne, ale i dąb, przegrywa z czasem! Pozdrawiam!

Madison Madison

Ciekawy wiersz, refleksyjny. Pomajstrowałabym trochę
przy rytmie, ale i taki mi się podoba.
Pozdrawiam:)

użytkownik usunięty użytkownik usunięty

Pięknie o dębie! jakże przypomina człowieka!
Pozdrawiam serdecznie:)

Art123 Art123

Człowiek jest jak ten dąb.Młodość-pnie się do góry ma
ambitne cele i ta starość. W wierszu na przykładzie
dębu pokazałeś życie człowieka.
Bardzo dobry wiersz.
:))

MamaCóra MamaCóra

Ładny wiersz, dobrze się czyta.
"duma i moc odeń biła."
tak sobie czytam, aby "wkoło" powtórzone zlikwidować i
to pierwsze chyba razem.
Pozdrawiam :)

magda* magda*

Twoja opowieść skojarzyła mi się z refleksją o życiu
staruszka.Może to dlatego, że dziś Dzień
Ojca.Pozdawiam.

krzemanka krzemanka

Bardzo ładny wiersz o dębie. Zastanawiam się nad
wersem "Rozsiewał wkoło buczynę", czyżbyś mówił o buku
i dębie?
Zamiast "jak mgnienie mu przeleciał" czytam sobie "jak
mgnienie oka przeleciał", bo nie lubię zaimka "mu".
Msz "wkoło" w znaczeniu dookoła piszemy razem, a w
znaczeniu bez przerwy np "w koło Macieju" osobno. Mam
nadzieję, że nie uraziłam autora moimi uwagami. Miłego
dnia.

PanMiś PanMiś

Zupełnie, jak obraz człowieka. Świetny wiersz Gregcem.
Pozdrawiam

MEG MEG

Zobaczyłam to umęczone drzewo, jak stoi zrezygnowane,
zmęczone tą walką z żywiołami...
Metaforyczny obraz przemijania..

nea nea

stary Dąb jak konfesjonał myśli zbiera przez wiele lat
w:)

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

(OLA)


więcej »