Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

jota

Upajam się poezji winem,
przyjmuję komunię prozy.

Ciało przeminie,
duch się odrodzi
choćby w najlichszym „i”.
Wśród miliona zwrotek
O(d)tworzysz mnie TY,
który Jesteś Słowem.

autor

DoroteK

Dodano: 2019-07-12 07:27:48
Ten wiersz przeczytano 3260 razy
Oddanych głosów: 84
Rodzaj Nieregularny Klimat Ciepły Tematyka Wiara
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (94)

Halszka M Halszka M

Piękny wiersz, który obieram jako świadectwo wiary.
Żyjemy, tworzymy (poezję, prozę) a nas tworzy Bóg.

Mgiełka028 Mgiełka028

Piękny i nietuzinkowy wiersz. Ja również upajam się
liryką, a najbardziej wieczorami.. Pozdrawiam i
dziękuję :)

JoViSkA JoViSkA

Słowo mym przyjacielem na dobre i złe...:)
Pięknie to ujęłaś :) Pozdrawiam ciepło Dorotko

maltech maltech

oryginalny i piękny wiersz

sari sari

Pięknie... ( 80 to przyjemność ;-)

budleja budleja

...a na początku było słowo..., wspaniały wiersz,
pozdrawiam Dorotko :)

blondynka8 blondynka8

Rewelacja. Serdecznie pozdrawiam-:)

wolnyduch wolnyduch

Niezwykły wiersz, tak słowo ciałem się staje, a wiara
czyni ponoć cuda:)
Serdeczności ślę Dorotko, piszesz głęboko i pięknie,
no i oryginalnie na dodatek:)

Pan Bodek Pan Bodek

Ten wiersz jest niezwykly!
Pozdrawiam pozostajac pod wielkim wrazeniem. :)

skorusa skorusa

....ciało przemija...ale pamięć zostanie, Słowo i
słowo ma swoją wartość...pozdrawiam

Sławomir.Sad Sławomir.Sad

Życzę szybkiego zrośnięcia się kości w zgrabnej nodze
Doroto. :)

catlerone catlerone

*jednocześnie uważam, że celowo nas uczynił tak mało
pojmowalnymi(tymczasowo). Po to, żebyśmy nie poszli
śladami 'kiedysiejszego' niosącego światło, który to
wiedzę, mądrość i urodę dostał na raz - w szczodrym
pakiecie (przez co nie umiał docenić).
Nas uczynił później (chronologicznie), takich żebyśmy
owe dobra musieli w trudzie zdobywać.
(może tak jak sam musiał je zdobyć, kiedy był alfą w
pustej przestrzeni- stąd nazwał nas swoimi dziećmi).

Może po to, żebyśmy w przyszłości, mając wszelkie
szczęście, powodzenie, chwałę + nieśmiertelność
-żebyśmy nie zapomnieli ( w konsekwencji tego jak Jego
błędny syn chciał wyrzeźbić sobie własny tron nad
światem i nad Nim), że sami żeśmy się nie stworzyli.
Żebyśmy Boga uznali za Boga, żebyśmy się jak Lucyfer
boleśnie nie pomylili. Wydaje mi się, że to pierwsza
rzecz jakiej Bóg od nas oczekuje.

catlerone catlerone

dwoistość natury Stworzyciela ledwo mieści mi się w
głowie, troistość wymagałaby kolejnej 'joty' - ale aż
tyle mi się nie mieści. Bardzo podoba mi się wiersz

bronislawa.piasecka bronislawa.piasecka

Pięknie. Jestem pod wrażeniem Dorotko. Pozdrawiam.
Miłego dnia.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

anna

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani


więcej »