Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Pamiętaj, wiara jest jak ptak...

Pamiętaj, wiara jest jak ptak...

Październikowy dzień,
pochmurny,
chłodny,
pada deszcz...

Przechodząc późnym popołudniem kolo cmentarza widzę poruszający widok.

Młody chłopak pośród starych drzew klęczy nad grobową płytą.

Jego usta milczą a w dłoniach zaciska czarną ziemię!

W strugach deszczu nie widać spadających łez.

To tu wczoraj pożegnał swą ukochaną dziewczynę.

Choroba odebrała jej tchnienie,
zamknęła oczy,
zgasiła bicie serca.

Kiedy jeszcze leżała na szpitalnym łóżku powtarzał jej każdego dnia:

Pamiętaj,wiara jest jak ptak,
wznosi ponad proch ziemi...

A teraz widok maleńkiego zdjęcia uśmiechniętej twarzy na marmurowej płycie nagrobka
zaciska jego serce z każdym kolejnym wspomnieniem.

Drżącą dłonią przeciera napis z Jej imieniem a wszechobecne uczucie bezsilności tnie jego świat
niczym słowa umierającej nadziei rzucane na wiatr.

Klęcząc ze spuszczoną głową w dłoniach chowa twarz.

W koło spadają liście z drzew zrywane kroplami deszczu niczym słowa jego ukochanej
kiedy mówiła żeby był silny!

Ona wiedziała że przyjdzie ta chwila w której przegra walkę o życie.

Czuła ten ból który on czuł, myśląc że za chwilę będzie musiała go opuścić.

Mimo to w tych ostatnich chwilach uśmiechała się przez łzy by taką Ją zapamiętał.

Udało jej się,
bo tym w jakimś stopniu przezwyciężyła śmierć i choć deszcz przemacza już chłodną ziemię
w której teraz spoczywa,
to będzie istniała w jego pamięci już zawsze, jak żywy obraz nieprzemijającego wspomnienia.

Powoli nad cmentarzem zapada mrok a On nadal moknie w jesiennym deszczu klęcząc
jak najbliżej swojej ukochanej której już nigdy nie chwyci za dłoń, nie przytuli, nie zobaczy...

Co jakiś czas z oddali dobiegają tylko słowa powtarzane zmęczonym głosem:

Dlaczego!

Dlaczego...

Obraz rozpaczy przepełnia do szpiku to całe miejsce,
czuję jak przenika nawet mnie.


A jednak stoję nadal w tym miejscu i patrząc na to z trudem powstrzymuję łzy!



Czuję jak ten widok kruszy moje serce!

-człowiek klęczący u progu własnej nadziei,
wysyła rozpaczliwe błagania które głucho rozbijają się o marmurową płytę z jej imieniem
i wygrawerowaną na niej ostatnią sentencją:


"Pamiętaj,

Wiara jest jak ptak,

wznosi ponad proch ziemi"

... wznosi ponad proch ziemi.

autor

Cień mroku

Dodano: 2022-05-26 23:46:29
Ten wiersz przeczytano 328 razy
Oddanych głosów: 6
Rodzaj Bez rymów Klimat Romantyczny Tematyka Śmierć
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (6)

Sławomir.Sad Sławomir.Sad

Bardzo dobrze napisany wiersz, właściwie proza.
Osobiście widzę jedną nieścisłość. Nagrobki stawia się
dopiero pewien czas po pogrzebie. Więc nie mogło go
być w następny dzień. Ale pewnie zdarzają się wyjątki.

Babcia Tereska Babcia Tereska

Bardzo realistyczny i przejmujący obraz... i pytanie
'dlaczego'

Mgiełka028 Mgiełka028

Poruszajacy przekaz i klimat. Znam to bardzo dobrze i
ciagle powraca pytanie dlaczego. Nie latwo wymazac i
pogodzuc sie. Pozdrawiam

anna anna

Wiara jest jak ptak, a ból jak koło młyńskie.

Kazimierz Surzyn Kazimierz Surzyn

Wymownie bardzo, a puenta znakomita, pozdrawiam
serdecznie.

Annna2 Annna2

Wiara jest jak ptak.
Piękna fraza.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

anna

AMOR1988

marcepani


więcej »