Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Żal

.

cicha samotność
zaczęła krzyczeć jej w niebogłosy
nim wskazówka zegara
zdążyła się przesunąć
srebrny sznur łez
potoczył się bezwstydnie
jak matczyne paciorki żalu
zawieszone na nitce deszczu
zaraz stoczą się w otchłań
tracąc wartość

wciąż łez nawał
płynie z błękitnej toni oczu
teraz nie wiem
czy była to zwiewna przelotność
czy kir żalu..
a może coś bardziej niezrozumiałego?

zawsze będę tęsknić...

autor

inniejsza

Dodano: 2008-02-23 00:24:31
Ten wiersz przeczytano 520 razy
Oddanych głosów: 2
Rodzaj Nieregularny Klimat Smutny Tematyka Samotność
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (1)

użytkownik usunięty użytkownik usunięty

Wielki żal i ból w wierszu ani cienia optymizmu ale
czasami takie jest życie!

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

anna

Ola

AMOR1988

aTOMash

Bella Jagódka


więcej »