Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Samotność w morzu


Morska latarnia ? samotność w morzu

Serce okrętu ? miarowy jego stukot silnika, okrętu życie oznacza
Samotne noce , cisza lub wichry, .gwiezdne niebo płaszcz roztacza
Płynie okrętu łupina , kołysze nim jak kwiat na łące obok drogi
Niewidzialna smuga za okrętem, lądu nie ma, w sercach smutek srogi

Okręt, na nim załoga , ta sama od wielu ,wielu tygodni, w rejsie razem
Jest przyjaźń gdy sztorm i niebezpieczeństwo, pomocy każdy okaże
Gdy nadejdą dni zadumy, niebo błękitne , serca ryczą z tęsknoty
Za lądem, domem, bliskimi, każdy szuka zacisza, na nic nie ma ochoty

Bezkres oceanu, to jak ściana w więziennej celi
Gdzie nie spojrzysz ? tam fala, na falę się ścieli
Oczyma tęsknoty spogląda się w niebo, słońce, czy upstrzone gwiazdami
Codzienność ta sama , a tęsknoty bezmiar przed marynarzami

W pieśniach opiewa się piękno marynarskiego żywota
W pieśniach jest męstwo, cudowne krańca światy miłosna przygoda
W pieśniach nie ma nocnych wacht w strugach słonej zimnej wody
W pieśniach nie ma znoju, trudu , na malej przestrzeni - swobody

Gdy okręt w słoneczny dzień obejmie szelest ciszy
W skwarze, utrudzeni każdy na pokładzie ledwo dyszy
Czasem z zakątka kajut słyszy się łkanie męskiego głosu
Tafla bezmiaru wody wyznacza tęsknotę samotnego losu

Nostalgia wgryza się do najpiękniejszych w życiu zdarzeń
Ludzi na okręcie dotykają tęsknoty ? choroba ich okrywa
Spod powiek silnych w ramionach mocarzy
Sny koszmarne wydobywa

Życie na okręcie wodzi ich naiwnym spojrzeniem
Kluczą miedzy sobą , tak im czas upływa
Pocieszają się pięknym słowem , to ich ukojenie
Ta przestrzeń , bezmiar wokoło, chwile prawd rozmywa

Jest jak błysk , chwila, cudowne odrętwienie
Gdzieś w dali zamajaczyło światełko latarni ? to światło życia
To już nie mężczyźni, to dzieci świata , ich ziemia wita
Radość, zieleń, czarna ziemia całowana , która się nie kołysze

Serce okrętu przestaje bić w porcie u nabrzeża, już w domu
Pracowało tygodniami , wytyczając rytm , jak bicie serc wielu
Kończy się jak w pieśni śpiewanej piękno morza, są już u celu
Ocean samotny był domem okrętu, on nie powie o tym nikomu

Autor:slonzok

autor

slonzok

Dodano: 2011-06-08 08:20:19
Ten wiersz przeczytano 418 razy
Oddanych głosów: 5
Rodzaj Rymowany Klimat Ciepły Tematyka Przyroda
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (5)

Tesss Tesss

Zycie marynarzy jest piekne i trudne ,czesto
niebezpieczne dlatego takie wzruszajace.
Opisem serca wzruszasz ,wspomnienia przywolujesz.
Dobry refleksyjny wiersz.
Pozdrawiam cieplutko z daleka.

Czatinka Czatinka

Piękny opis serce okrętem a port domem :)

wrobel wrobel

witaj Bolesławie, nostalgia, tęsknota dominuje dziś w
Twoim wierszu. Jednocześnie uroki morza, widoczna w
oddali latarnia morska, sprawiają, że uśmiechasz się a
serce mocniej bije. Pozdrawiam serdecznie

DoroteK DoroteK

bardzo nostalgiczna opowieść o życiu marynarzy :-)

NiebieskaDama NiebieskaDama

Witaj..nie dawno byłam nad morzem i ogrom jego siły i
grozy a zarazem piękna dla tych na morzu trudy i
tęsknoty ,wzruszasz serca i wyobrażnię.pozdrawiam
serdecznie+++

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

anna


więcej »