Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Towarzyszka kresu drogi

Delikatnie na ramieniu przysiadł smutek,

żalem serce wypełnił po brzegi,

nie jest chciany , to nie bałamutek,

i ze śmiercią znów rozpoczął swe biegi.

Ona pani nieprzejednana, jak gość wchodzi , jest dobrze znana,

cicho skrada oddech człowieka, zawsze nie w porę, nigdy nie zwleka.

I zabrała, choć nie musiała,

echo bólu wyryła na duszy

siadła ze mną i zapłakała,

cierpienie moje jej nie wzruszy…

autor

Majla

Dodano: 2016-10-19 13:04:49
Ten wiersz przeczytano 191 razy
Oddanych głosów: 2
Rodzaj Rymowany Klimat Smutny Tematyka Śmierć
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (2)

AMOR1988 AMOR1988

Każdy gdzieś kiedyś tę towarzyszkę spotka

stary stary

Brak konsekwencji "siadła ze mną i
zapłakała,cierpienie moje jej nie wzruszy…"
Całość smutna lecz ciekawie napisana.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

magda*

marcepani


więcej »