Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Kłody


Gdy nic nie cieszy i nic nie smuci
jak mdłe przedwiośnie nicością się stajesz,
nie chcesz umierać , żyć także nie umiesz .
Wokół ci wszystko - zobojętniało.

Atuty z rękawa pogubione, niemy
krzyk buntu zawisł w krtani .
Pytanie jak żyć w lesie zbłądziło
i pustym echem powtarza w oddali.

Nie warto bycie nazywać szczęściem
i jego pomrukom podporządkować,
wyzbyć się własnej osobowości
i głowę w piasek chować .

Cóż ci po klatce pozłacanej , gdzie
w oknach firany ciężkie od łez . Smutek
na czole masz wypisany, wśród
swoich - samotny - żyjesz jak pies .

Rozmowa z cieniem tylko dobija.
Obrazy głuche na twoje wywody .
Zadajesz w końcu pytanie życiu
...dlaczego pod nogi rzucasz mi kłody.


czarnulka1953
17. 03. 2012.

Dodano: 2012-03-18 01:43:02
Ten wiersz przeczytano 492 razy
Oddanych głosów: 16
Rodzaj Rymowany Klimat Smutny Tematyka Życie
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (4)

Austeria Austeria

Rymy trochę zgrzytają ale myśli tu zawarte są piękne:)

grażyna-elżbieta grażyna-elżbieta

"Rozmowa z cieniem tylko dobija." - prawda. Ładny,
wymowny wiesz. Cieplutko pozdrawiam

malania malania

Tak.Tylko odwagi i wszystko można zmienić.
Pozdrawiam.

Gregcem Gregcem

Ładnie o zniechęceniu i rozterce,

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

magda*


więcej »