samobójstwo
drżącym palcem stukam
w zamknięte drzwi twoje
moją duszę sęp rozdziera
w oddali słyszę wołanie o pomoc
lecz nie mogę nieść pomocy
bo sama jej potrzebuję
jestem w szklanej pułpce
z której nie ma wyjścia
poza małym oknem
wiodącym w przepaść
nigdy nie ośmieliłam się skoczyć
szoda życia
lecz teraz czujac ciepło na twarzy
szybuje w dal nieznaną
czuję jak wyrastają mi skrzydła
czuję się wolna
lecz po chwili
już nic nie czuję
tylko zapach
smierci
sobie...nikt inny nie zrozumie
![](/res/img/covers/author-avatar.gif)
zwykła
![](/res/img/layout/nib_grey.png)
Komentarze (0)
Jeszcze nie skomentowano tego wiersza.