Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Wiersz pięćset osiemdziesiąty drugi

Nad losem można płakać
z losu można się śmiać
lecz czy można pojąć tą prawdę
że koniec życia
zawsze zamienia się w początek raju.
Kto stanie w obronie miłości
gdy ta zostanie skazana na śmierć
kto załatwi jej adwokata
by jeszcze mogła iść do ludzi.
A nadzieja z dumy pęka
gdy ludzie o niej nie zapominają
bo ona wie o tym
że od ludzi odejść nie może.
Gdy ukradnę ludziom czas
życie nazwie mnie złodziej
gdy podam rękę miłości
życie zobaczy we mnie romantyka
gdy pomogę komuś
życie nazwie mnie człowiek.

autor

neplit123

Dodano: 2020-09-16 15:31:53
Ten wiersz przeczytano 117 razy
Oddanych głosów: 4
Rodzaj Wolny Klimat Refleksyjny Tematyka Życie
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (3)

waldi1 waldi1

bo jesteś człowiekiem o pięknym sercu ...

krzemanka krzemanka

Podoba mi się ten refleksyjny tekst.
Co myślisz o zamianie "tą" na "tę" w trzecim wersie.
Napisałabym "nazwie mnie złodziejem" "człowiekiem"
zamiast "złodziej" "człowiek", ale to nie mój wiersz.
Miłego wieczoru:)

anna anna

najważniejsze to zawsze być człowiekiem, w pełni tego
znaczenia.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

anna


więcej »