Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Będąc martwą za życia.

W cienistej dolinie,
tam gdzie ludzkie oczy nic nie widzą.
Zawieszeni w pół drogi,
gdzieś pomiędzy szeptem, a ciszą.

Zwykli zwą to parasomnią,
a dla Nich to życie,
które nigdy nim nie było,
do dziś dryfują w niebycie.

Nieobecni, lecz tak blisko.
Na codzień są wśród nas.
Trochę inną mają przyszłość.
Nie liczy się dla Nich czas.

W wieczności szukają końca.
Nie chcą być martwi za życia.
Szczęście jak promyk Słońca,
obserwując to wszystko z ukrycia.

Próbują walczyć z nicością,
skazani na porażkę.
Twój życiorys nie jest zbieżnością,
Nimi możesz być jak każdy.

I choć czas wciąż przemija, wydaje się on być tylko jednostajną pracą sekundnika.

autor

izka2609

Dodano: 2013-02-28 01:31:43
Ten wiersz przeczytano 841 razy
Oddanych głosów: 0
Rodzaj Rymowany Klimat Refleksyjny Tematyka Samotność
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (0)

Jeszcze nie skomentowano tego wiersza.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

anna

AMOR1988

Ola

aTOMash

Bella Jagódka


więcej »