Wiersze SERWIS MIŁOŚNIKÓW POEZJI GRUPA AUTORÓW BEJ

logowanie
Zaloguj
Nie pamiętasz hasła?
Szukaj

Dwa drzewa



Wrosłeś w jej życie wysokością dębu.
Może dlatego nie zauważasz, że ona sama
jak mgła poranna snuje się nisko niespostrzeżenie
po twoim ciepłym, drewnianym domu.

Chowa się często w dębowym cieniu.
Tuląc policzki nie wiedzieć czemu
mokre od deszczu , do twojej kory.
Szorstkość wciąż boli.
Z czasem jest jednak jej, jakby mniej.

Pod korą tętni to twoje życie,
tak bardzo ważne, szybko płynące,
jak jej naiwność, że może kiedyś
zdąży zanurzyć w twoim soczystym,
dojrzałym miąższu spragnione palce.

Nie wie, że z czasem sama stwardnieje.
Dla ciebie zmieni się w białą brzozę.
Wrośnie korzeniem mocno i pewnie,
w nie swoją ziemię,
z racji bliskości, pniem,
jakby ciałem ciebie obejmie,

i tak zostanie.

autor

szarman

Dodano: 2012-11-20 04:21:43
Ten wiersz przeczytano 748 razy
Oddanych głosów: 18
Rodzaj Obrazkowy Klimat Melancholijny Tematyka Miłość
Aby zagłosować zaloguj się w serwisie
zaloguj się aby dodać komentarz »

Komentarze (21)

marlove_18 marlove_18

a ja nie widzę w tym nic smutnego... Jest wspólne
droga poznania, jest uczucie, które rodzi się i
przeradza w coś mocnego, choć "rutynowego"- dla mnie
jednak pięknego... chciałabym z całego serca takiej
rutyny i słowo dla wszystkich, którzy mają jej dość-
starajcie się bardziej, a wszystko znów będzie
dobrze... rutyna to nie śmierć... to nowe życie, w
którym należy znaleźć siebie i swoją niestabilność, i
pląsać, i radować się- bo ktoś jest i czeka- a dla
samotnych, to najpiękniejsze co może być... wiem z
doświadczenia....

użytkownik usunięty użytkownik usunięty

Bardzo ciekawa i trafna metafora. Dwa drzewa, które
obrastają chropawą, twardą korą. Niby razem, ale
pomiędzy nimi granica. Tak najczęściej bywa.
Pozdrawiam

mmama mmama

Wiersz który w przyrodzie niesie nadzieję tensknotę w
krainę dobra radości i szczęścia
Utrwala nową nić życia
p o z d r a w i a m

skorusa skorusa

...bardzo smutny wiersz...daje do myślenia...

Sotek Sotek

Zmysłowo przedstawiasz miłość. Tak też można o niej
pisać. Przeczytałem z przyjemnością. Pozdrawiam:)

mroźny mroźny

Poczułem głód :)

mixitup mixitup

smutne ale prawdziwe i niestety zbyt częste w życiu

TOMIPLES TOMIPLES

jakby z mego życia wiersz wyjęty, pięknie napisany z
chęcią do niego powróce w chwili melancholijnej zadumy

Czatinka Czatinka

Pięknie piszesz :)

AAnanke AAnanke

Wbrew stereo-typom; dąb mocarny, ale z czasem to i
brzoza stwardnieć potrafi, oj potrafi. Tylko mgły
szkoda- jej urokliwych tajemnic. Zawsze ciekawie
piszesz:))

szarman szarman

Dziekuje za komentarze i uwagi i oczywisie macie racje
tym bardziej, ze pierwsza moja wersja byla w te, ale
"poprawilam"...Usterke usune, ale po powrocie do
domu poniewaz nie mam polskich znakow(jak widac)na tym
komputerze. Pozdrawiam serdecznie.

krzemanka krzemanka

Bardzo ciekawie opisany związek dębu i mgły. Myślę,
podobnie jak bomi, że "w wciąż" źle się czyta może
"w tę"? Miłego dnia.

karmarg karmarg

pięknie napisane - prawdą jest że z czasem inaczej
patrzymy na świat i ludzi "na starość to i lew siano
zje "
pozdrawiam.

Dodaj swój wiersz

Ostatnie komentarze

Wiersze znanych

Adam Mickiewicz Franciszek Karpiński
Juliusz Słowacki Wisława Szymborska
Leopold Staff Konstanty Ildefons Gałczyński
Adam Asnyk Krzysztof Kamil Baczyński
Halina Poświatowska Jan Lechoń
Tadeusz Borowski Jan Brzechwa
Czesław Miłosz Kazimierz Przerwa-Tetmajer

więcej »

Autorzy na topie

kazap

Ola

Bella Jagódka

AMOR1988

marcepani

(OLA)


więcej »